ذهن الکن ستاره بشمارد...ذهن یاغی ستاره می چیند
|
فرسوده می شوم مانند درختی ستبر در رطوبتِ منطقه ایِ حاره سلولهایم دچارِ فرسایشیِ ابدی است وپیوسته چروک بر می دارم ، در هراسم در هراس از قرابتی که نهفته است در کنه مامن جنگلی ام و فکر میکنم خورشید حجمِ غریبی دارد در همهمه یِ برگها و ریشه ها و آرزوی عجیبی است که هیچگاه نصیب علفهای خفته در سطح نمی شود . می ترسم می ترسم دوباره باد بیاید امشب و مرا با هجوم خود نبرد . + نوشته شده در 85/10/24 22:53 توسط سمانه |
شب است امتدادِ این قصه ی ِ ناتمام تو با کلاغ ِ قصه پیوستی و هیچگاه به مامن قلبم نرسیدی تو را در کوچه پس کوچه های ِ داستان گم کردم و این جاده هنوز می ییچید ، من از سکوتِ شب به قعر ِ چشم ِ تو راه یافتم قصه تمام نشد ، من انتهایی برای ِ آن ساختم تو فاتح ِ این قصه شدی تمام ِ سطر سطر ِقصه آن ِ توست و من مغلوبی که نردبان ِ صعود را می ساخت تو چون قهرمانی دنکیشوت وار با آسیابهای ِ بادی ِ خیالت می جنگیدی در آن هیاهوی ِ مملو از هیچ مرا نمی دیدی که چشمهایم را برای ِ ابد بستم آری چشمهایم را برای ِ ابد بستم تا نبینم ذلت قهرمانی را که مرد بود عاشق بود شاعر بود و از بام ِ رفیع ِ خیالم به حضیض ِ توهم سقوط نمی کرد . ۸۰/۱۰/۱۷ + نوشته شده در 85/10/17 14:28 توسط سمانه |
جایِ خود را به ابرها میدهی در آسمانِ بکر ِ خیالم و یک شهاب از مشرقِ افقهایِ طولانی در راستایِ آنچه که ـ نبودی ـ میگذرد . + نوشته شده در 85/10/09 16:36 توسط سمانه |
من مملو از بهانه ام برای زنده ماندن بی هیچ دلیلی برای زندگی من دلایلم را به بهانه هایم فروختم و بهانه هایم را به هیچ چه کلمه ی مهربانیست این : هیچ هر جا خود را کم میآوری مصرفش میکنی بی هیچ واهمه ای . چه کلمه ی مهربانیست این : هیچ . این فقط یک دست نوشته بود + نوشته شده در 85/10/02 13:55 توسط سمانه |
|
یه درختِ انجیر تویِ حیاطِ پشت خونمون بود... دیروز دیدم حیاطِ خونه خراب شده و اثری از درختِ انجیر نیست . پنجره ی اتاقم , ابتدایِ درختِ انجیر بود . به رسمِ اینکه اسمِ شهیدا رو میذارن اول کوچه...ابتدای اینجا هم باشه به نامِ تو
صفحه نخست
|
