تو آن اتفاقی که همیشه دیر می افتد

و من

      کوره راهی که عمریست از شاهراهِ تو

                                             عقب مانده .

چرا زمانِ تو را با مکانِ من تلاقی نیست ؟

چگونه می افتی ای اتفاقِ بی همتا

چگونه راهِ تو کج میشود

                         به کوره راهِ تنم ؟

     حتی اگر جوابِ تمامِ نمی دانم هایِ تو باشم ،

     هیچ چیز جایِ علامت سوالِ فاصله را کم نمی کند

     کنون که در کنارِ منی

                             - این حصارِ قله یِ تردید....

     دنبالِ واژه می گشتم برایِ این حالِ لعنتی ... که کسی زیر پایت را خالی کند و بعد....

     در اوجِ فترتم ...انگار دسته ای قزاق، با توپهایی از جنسِ تزویر ....مجلسِ بطالتم را به خون عادت کشیده باشد ....

     حرفم نمی آید ... اصلاَ حرفی نیست که بیاید ....از اول هم نبوده است ....نقطه ها بهانه اند ....دلم گرفته ... دلم می گیرد ... دلم گرفته بود....

     دنبالِ واژه می گشتم ...برایِ این حالِ لعنتی ....سرک می کشیدم که میثم به دادم رسید ...حرفم اینها بود و ...اینها نیست ...

     تو فقط کنجکاوی ....همین .

     کنجکاو برایِ تشریحِ منی

     که وسعتم به اندازه ی چشمِ حشره

      در اندیشه ی دنیا بود .

     تو فقط کنجکاوی ...همین .

     چون کودکیِ من

     و هجومِ عروسکانِ بی چشمی که

     برایِ یافتنِ دنیایِ پشتِ چشمهاشان

      به ظلمتی ابدی پناه می بردند .

     -    عرو سکانی بی چشم

            چون ساکنانِ قلعه ای غمگین

             در سده هایی که "من"

            حادثه یِ حضورش را

             نادیده می انگاشت .

      کنون ایستاده ام بر دماغه ی بی وزنیِ بزرگسالی

      و دریافتم که رازِ پشتِ چشمِ عروسکان

      ساده تر از دنیایِ پشت چشمِ هزار چون تو بود

      دنیایی که به رنگِ توهمی به نامِ عشق می آلایید

      و هنگامیکه پرده فرو می افتاد

      غبارِ خاکستریِ وهم

       بر گونه ام می نشست .

      برایِ یافتنِ دنیایِ پشتِ چشمِ عروسکانی چون من

      یکبار کودکی را

      چندین هزار سال

      تجربه می کنی ؟