پر از کبوترم

در انتظارِ بامِ رفیعی

                 وقوع کن .

تباهی ِدسته ای کبوتر

شوقی از پرواز کم نمی کند

ویرانیِ ِ یک بام

                    شاید .

دیگر این صحن و کلاس

این ستونهای ِ دراز

قصه ی تکرار است

مثل تحریرِ میانِ میزان

که به آهنگی غم دار و پر از درد

                                        تو را

                                           می خواند .

خيابانِ رویایِ مرا

قرنها پیش

در طرحِ توسعه ی فضایِ سبز

                          تصرف کردند

و اکنون خیالِ محالِ

                            " تو می آیی "

علفهايِ باران خورده را

                     نشخوار می کند

   -  به همین سادگی !

دیشب که باریدی

یادم نبود پنجره را ببندم

که از درزِ فراموشی

جاری نشوی

        در لم یزرع ذهنم

یادم نبود از انعکاسِ عریانیِ ماه در آینه

                                          گریان شوم

و در یابم

ستاره ها اتفاقی نا میمونند

یادم نبود

که بدانم

حجمِ تو قطره قطره می میرد

و فرو میریزد

آنچنانکه متلاشیِ کوه

                          از درون