نامم را كه مي نويسي

           به خاطر داشته باش :

نقطه ها کجای سکون ایستاد ه اند ؟

در لا نه هایِ سینِ ساکت

               چه غمی نهفته است ؟

و در چرخشِ میمِ میانم

- در آستانه ی بروجِ فلکی

آنجا که عقربی هیبتش را

                      بر هستی ام

                              چنبره کرده است .

و امتدادِ الف

- مثلِ " ادامه ی حیات "

در رازِ " نَ "  گفتنم ،

                          گفتنت ،

که در  "هایِ"   آخر

             به بن بستی مسدود

                                 میرسد

خدا تو را که آفرید ،

خیالمان راحت شد .

هر چه سیب به شاخه ها آویزان بود

                                         گاز زدیم

و گندمها را بیهوده

بر مزارعِ دنیا ریختیم

تا سبز شوند .

وقتی خدا تو را آفرید ،

بی پروا عاشق می شدیم

چرا که تو

 به جرمِ عشق

 قرنها بارِ گناهِ پدر را

                         به دوش میکشیدی

و این سرنوشتِ محتوم را .

خدا قابیل را که آفرید

دیگر با احتیاط کس و کارِ هم می شدیم :

                              با احتیاط پدر می شدیم ،

                                  با احتیاط مادر می شدیم ،

                                       با احتیاط برادر می شدیم ،

حتی با احتیاط عاشق می شدیم.

تنها یک نفر از ما

بی پروا عاشق شد

که معجزه یِ عشقش

روزها نجاری میکرد

و عصرها نابینا شفا میداد .

هیچ چیز عوض نمی شود ،

زمین هم هنوز بر مدارِ احتیاط میگردد

ما هم در به درِ کوچه ها

از خیابانها رد میشویم

و با احتیاط

       از کنارِ هم

               می گذریم

من به این آگاهم

که تو در تارترین شایعه ی زندگیم

نقطه ی تعلیقی ،

- نه سرآغازِ سکون

- نه سرانجامِ تلاش

چه دردِ عظیمی است :

                      با تو بودن و

                                بی تو ماندن

                    با تو ماندن و

                               بی تو بودن