ذهن الکن ستاره بشمارد...ذهن یاغی ستاره می چیند
|
بچه که بودم در آخر قصه ، کلاغی بود که نخ فکر را تا امتداد ابدیت به دنبالِ خود می کشید . حالا در انتهایِ کتاب ، حضورِ واژه ی محکمِ پایان به خود وا می گذاردم ... + نوشته شده در 86/08/28 23:37 توسط سمانه |
آمدم چیزی بنویسم ، دیدم انبانِ واژگانم تهیست . قصدِ توصیف کنم ، می شود همان حرفهایِ همیشگی . گفتم کمی وصفِ حال بنویسم ، شاید فهمیدم چه می گذرد ؟! فردا می روم سفری 2 روزه و البته به اجبار ...سعی می کنم در ذهنم ، لذت بخش توصیفش کنم . گفتم هیچ چیز با خودم نبرم . فقط مسواک که البته اگر بتوانم ، آنرا هم جایی جا می گذارم . ترجیح می دهم یکی دیگر جایگزینش کنم . دلم نمی خواهد هیچ نشانی از زندگی همراهم باشد . شاید آسودگی و بی نهایتِ جاده ، خلاء ذهنم را کمی پر کند . سفر که مثلِ همیشه است ، بی سر و ته . مثلِ انشایِ تابشتان خود را چگونه گذرانده اید نیست که نتیجه ای حاصلت شود . مثلِ همیشه ...داستانی مکرر. گفتم مکرر ، چیزی به خاطرم آمد : کیا ی عزیز ، " داستانِ مکرر1 " ت را خواندم . ممنون از توصیه ات . اما این داستان هر چقدر هم که مکرر باشد ، باز یک فصل مانده به جمله ی پایان ، دردی متغیر است . یکی می نویسد، دیگری نمی خواند . یکی میگوید ، دیگری انگار نشنیده است . یکی... بگذریم حالات زیاد است و حوصله ی من ( مثلِ همیشه ) کوتاه . اینها را گفتم که بگویم یک فصل مانده به آخر قصه ، در مورد من صادق نبود . من هیچگاه به کلمات ایمان نیاوردم . در ذهنم واژگان ، زنانِ مشّاطه ای هستند که مفهوم را در پیچ و تابشان ، خرد می کنند . و آنچه را که می خواهند، می گویند . نمی دانم با ین کفر به کلمه ، چگونه شعر ، پناهم شده ؟! من هرگزخود را پشتِ سنگرِ کاغذی ناتوان پنهان نکرده ام و امید هم به سربازانِ کلمه نداشتم . چراکه می دانستم از لحظه ی آغازِ جنگ ، مغلوب می شوند . بگذریم ... از لغات ، چه توقعی است حالا که چشمها ، آلوده به صفتِ کذّاب می شوند ؟! فقط یک چیز ... اجازه دارم عاشقِ این سطرت ، بشوم ؟ "چرا نه من با تو بزرگ شدم، و نه توبا من. نگاه کن! هر دو کوچک ماندیم و واژه ی قلمبه ی گناه در گلومان گیر می کند ..." + نوشته شده در 86/08/24 1:11 توسط سمانه |
اگر نهادِ اندیشه ام بر این باشد ; كه كوهِ آلپ در بلندی شیراز است ، 3/2 زمین را در اصفهان یافته اند و سه مثلث متساوی الاضلاعِ پی در پی در سکوتِ جنگلهایِ نیکاراگوا ، حتی اگر دو رودِ موازی را آشتی دهند با حفرِ ترعه ای مصنوع ، و سلسله جبالی تنها مابینِ دو قوم مرز نباشد ، باز هم در دو سویِ جهان قطبیست این هجر را چگونه توان رفتن ؟ + نوشته شده در 86/08/18 19:9 توسط سمانه |
بگذار چراغ را خاموش کنم اینگونه، قصه در سیلانی بی وزن آسوده جاری می شود بر التهابِ شبم . میخواهم زنی شوم در آستانه ی جنگ، که عشقش را می فروشد به خدایی که هیچگاه ندیده است . نه ... می خواهی در یک جنبشِ انقلابیِ عظیم ، شهید شوم در راهِ خلق ردّ ِخونم را قاب کنند بر دیوار ؟ یا سنگ شوم در تهِ لحظه بشوم الهه یی در دلِ یونان نگاهم رابدوزم به یک ابهتِ دور ؟ دیشب خواب دیدم در بندری دل شکسته و متروک دستمالِ سپیدم را در هیاهویِ بدرقه ات به باد میدادم و باران – ناگهان - وزیدن گرفت و نقش کشتی را ، از قصّه شست. اینجا ایستاده ام در یک هوایِ شرجیِ ساکت با چشمِ وهم شاهدِ هنگامِ وصلِ دریا وآسمان که کی خواهد آمد؟ و فریاد می زنم : لعنت ! لعنت به رابینسون که این جزیره را کشف کرد . حالا که تمام می شوی چون این قصه زنی هستم که در ابتدایِ سفری مشکوک چمدانش را گم کرده است . صبح است .... بانو! به یک رهاییِ ابدی ، بسپارد ؟ صبح است ... + نوشته شده در 86/08/13 17:5 توسط سمانه |
شاید این خورشیدِ مسخ شده هیئتی از ستارگانِ بی سر باشد .... + نوشته شده در 86/08/09 1:11 توسط سمانه |
شناوری درونِ وسوسه ام ، چون برگِ زردی بر آب نه فرو میروی در عمق نه بال می گشایی تا باد و من خسته تر از تلاشِ مّدم و من خسته تر از رکودِ جزرم + نوشته شده در 86/08/04 17:15 توسط سمانه |
مادرم مرا در ادامه ی درختی به دنیا آورد که درنایی ، جوجه هایش را بر آن می کاشت . آرزو داشتم چو بلدرچین اسیرِ همهمه ی کوه باشم در امتدادِ درخت لانه می سازم و بلدرچین می خوانند مرا + نوشته شده در 86/08/01 16:55 توسط سمانه |
|
یه درختِ انجیر تویِ حیاطِ پشت خونمون بود... دیروز دیدم حیاطِ خونه خراب شده و اثری از درختِ انجیر نیست . پنجره ی اتاقم , ابتدایِ درختِ انجیر بود . به رسمِ اینکه اسمِ شهیدا رو میذارن اول کوچه...ابتدای اینجا هم باشه به نامِ تو
صفحه نخست
|
