بچه که بودم

در آخر قصه ،

کلاغی بود

که نخ فکر را

تا امتداد ابدیت

به دنبالِ خود می کشید .

حالا

در انتهایِ کتاب ،

حضورِ واژه ی محکمِ پایان

به خود

          وا می گذاردم ...

آمدم چیزی بنویسم ، دیدم انبانِ واژگانم تهیست . قصدِ توصیف کنم ، می شود همان حرفهایِ همیشگی . گفتم کمی وصفِ حال بنویسم ، شاید فهمیدم چه می گذرد ؟!

فردا می روم سفری 2 روزه و البته به اجبار ...سعی می کنم در ذهنم ، لذت بخش توصیفش کنم . گفتم هیچ چیز با خودم نبرم . فقط مسواک که البته اگر بتوانم ، آنرا هم جایی جا می گذارم . ترجیح می دهم یکی دیگر جایگزینش کنم . دلم نمی خواهد هیچ نشانی از زندگی همراهم باشد .

شاید آسودگی و بی نهایتِ جاده ، خلاء ذهنم را کمی پر کند . سفر که مثلِ همیشه است ، بی سر و ته . مثلِ انشایِ تابشتان خود را چگونه گذرانده اید نیست که نتیجه ای حاصلت شود . مثلِ همیشه ...داستانی مکرر.

گفتم مکرر ، چیزی به خاطرم آمد :

کیا ی عزیز ، " داستانِ مکرر1 " ت را خواندم . ممنون از توصیه ات . اما این داستان هر چقدر هم که مکرر باشد ، باز یک فصل مانده به جمله ی پایان ، دردی متغیر است . یکی می نویسد، دیگری نمی خواند . یکی میگوید ، دیگری انگار نشنیده است . یکی... بگذریم حالات زیاد است و حوصله ی من ( مثلِ همیشه ) کوتاه .

اینها را گفتم که بگویم یک فصل مانده به آخر قصه ، در مورد من صادق نبود . من هیچگاه به کلمات ایمان نیاوردم . در ذهنم واژگان ، زنانِ مشّاطه ای هستند که مفهوم را در پیچ و تابشان ، خرد می کنند . و آنچه را که می خواهند، می گویند . نمی دانم با ین کفر به کلمه ، چگونه شعر ، پناهم شده ؟!

من هرگزخود را پشتِ سنگرِ کاغذی ناتوان پنهان نکرده ام و امید هم به سربازانِ کلمه نداشتم . چراکه می دانستم از لحظه ی آغازِ جنگ ، مغلوب می شوند .

بگذریم ... از لغات ، چه توقعی است حالا که چشمها ، آلوده به صفتِ کذّاب می شوند ؟!

فقط یک چیز ... اجازه دارم عاشقِ این سطرت ، بشوم ؟

"چرا نه من با تو بزرگ شدم، و نه توبا من. نگاه کن! هر دو کوچک ماندیم و واژه ی قلمبه ی گناه در گلومان گیر می کند ..."

اگر نهادِ اندیشه ام بر این باشد ;

كه كوهِ آلپ در بلندی شیراز است ،

3/2 زمین را در اصفهان یافته اند

و سه مثلث متساوی الاضلاعِ پی در پی

در سکوتِ جنگلهایِ نیکاراگوا ،

حتی اگر دو رودِ موازی را

آشتی دهند

با حفرِ ترعه ای مصنوع ،

و سلسله جبالی  تنها

مابینِ دو قوم

             مرز  نباشد ،

باز هم در دو سویِ جهان قطبیست

این هجر را چگونه توان رفتن ؟

بگذار چراغ را خاموش کنم

اینگونه، قصه

در سیلانی بی وزن

آسوده جاری می شود

بر التهابِ شبم .

میخواهم زنی شوم در آستانه ی جنگ،

که عشقش را

می فروشد به خدایی

که هیچگاه

ندیده است .

نه ...

می خواهی در یک جنبشِ انقلابیِ عظیم ،

شهید شوم در راهِ خلق

ردّ ِخونم را قاب کنند بر دیوار ؟

یا سنگ شوم در تهِ لحظه

بشوم الهه یی در دلِ یونان

نگاهم رابدوزم به یک ابهتِ دور ؟

دیشب خواب دیدم

در بندری دل شکسته و متروک

دستمالِ سپیدم را

در هیاهویِ بدرقه ات

به باد میدادم

و باران

      – ناگهان -

وزیدن گرفت

و نقش کشتی را ،

از قصّه شست.

اینجا ایستاده ام

در یک هوایِ شرجیِ ساکت

با چشمِ وهم

شاهدِ هنگامِ وصلِ دریا وآسمان

که کی خواهد آمد؟

و فریاد می زنم :

لعنت !

لعنت به رابینسون

که این جزیره را کشف کرد .

حالا که تمام می شوی چون این قصه

 زنی هستم

که در ابتدایِ سفری مشکوک

چمدانش را

گم کرده است .

صبح است

 ....

بانو!

در انتظارِ کدام نسیمی

که از  کدام درز بوزد

و از کدام دریچه تو را

به یک رهاییِ ابدی ،

بسپارد ؟

صبح است ...

                    شاید این خورشیدِ مسخ شده

                          هیئتی از ستارگانِ بی سر باشد ....

شناوری درونِ وسوسه ام ،

چون برگِ زردی بر آب

نه فرو میروی در عمق

نه بال می گشایی تا باد

و من

خسته تر از تلاشِ مّدم

و من

خسته تر از رکودِ جزرم

مادرم مرا

در ادامه ی درختی به دنیا آورد

که درنایی ،

جوجه هایش را بر آن می کاشت .

آرزو داشتم چو بلدرچین

اسیرِ همهمه ی کوه باشم

در امتدادِ درخت لانه می سازم

                                     و بلدرچین

                                                می خوانند مرا