از تو

جز یک شیار

بر تن فرسوده ی درخت

چیزی نمانده است

                         آهسته می گذرم از تپّه ی بلندِ حضور

                         شاید به کام کشد مرا

                                                   قعرِ درّه ای

نخستین خدا

مردی از اهالی اینجا بود

که واژه را می فهمید

طعم نان را می دانست

و درد

      جزئی از ابهتش بود

خاصیّتش مهم نیست

بر سنگی هم حک نشد

پیامبر هم نداشت

تنها

     خدا

           بود

زمان ،

سُر می خورد

بر این سطورِ ناتمام

میانِ من ونقطه

فعلِ مرتّدِ " نیست "

سد می سازد .

باران ،

تیرگیِ جوهرِ لحظه را

از  فعلی ماضی

می زداید

من ،

تمامِ قوانینِ نوشتن را می دانم

اما وصفِ تو

در هیچ پرانتزی نمی گنجد

بگذار عاری شوم از تو

و برای باری دیگر

بهار را

وصف کنم ...