این روزها ، این یگانه سطرِ بیهقی یادم می آید که :  "حسنک تنها ماند ، آنچنانکه تنها زاده

شد از مادر" . کاش بیهقی حسّ پس از تنهایی حسنک را هم می نوشت . حسنک تنها ماند ،

اما دنیا که تمام نشد . شد؟ و خدا ... خدا چه ؟ خدا کجایِ این تنهایی ایستاده بود؟

       در لابه لای درد

          عکسی حزین ز خلوت تکرار

          مانده است

مثلِ رویایی که از سرم می پرد ،

مثلِ تمامِ لحظاتی که از آنِ من نیست ،

مثلِ تمامِ پنجره هایی که یخ بسته است ،

مثلِ تکّه هایِ بریده از روزنامه ای

که  تاریخش را

مثلِ بزرگترین لحظه ی بودنش از یاد برده است،

غمگینم .