پدربزرگ بوی ِ پگاه ِ مسافرت می داد . بوی ِ تجربه های ِ شگرف و وسیع .

مثل ِ خیابان ِ فردوسی کهن بود و آرام . طویل و سر به زیر . با تعدد ِ مغازه های ِ

کهنسال و پستوهایی که بوی ِ نرمی ِ خاک می داد . وقتی رفت ، روحش در قالب

یک خیابان ماند و گرمایش در ظهری تابستانی بر فرق ِ مجسمه ای کتاب به دست .

ظهر ِتابستانی خیابانی که زمستانش هم گرم بود . برف داشت ،اما برفش برف نبود .

می درخشید و نور می داد و تنهایی ات را می بلعید . نخستین بار در گرمای ِ برف ِ

همین خیابان بود که عاشق شدم و عشق ...

      عشق مثل ِ این بود که کسی با سرپنجه ی کودکی اش ، خطوط ِ کج و معوج

بکشد روی تخته ی همیشه سیاه ِ زندگی . یک گیجی ِ عجیبی داشت . یک  گیجی ِ

توام با سرخوشی ِ گنگ . مثل ِ ویارهای ِ یک آبستن بود . از بوی ِ هوا هم تمام ِ

وجودت را بالا می آوردی .

روزهای ِ اول مثل ِ خوشی ِ یک تابستان ِ گرم ِ همیشه در آب تنی ، می گذشت .

کم کم زمستان می شد و کم می آوردی از این همه یکنواختی ِ صادقانه . تنها من

بودم و خودم . هیچگاه هیچ ضمیر ِ دوم شخصی نبود . ضمیر دوم شخص تنها در

تخیلاتم شکل می گرفت ، رشد می کرد و ساخته می شد ...

ایستادگیِ درختِ سرو

در کنارِ تابلوِ

        " توقف مطلقاً ممنوع "

...

من زود ریشه دوانده ام ،

یا جاده ها

      خیلی دیر

          به منطقِ قوانینِ احمقانه

                               دست می یابند؟